اینجا خانه سالمندان است،مكانی‌كه آدم‌ها حرف‌هایشان را با سكوتشان می‌زنند،درلبخندهایشان غمی نهفته است در چشم‌هایشان تردید موج می‌زند، تردید میان ماندن و رفتن بودن با نبودن و عشق برای آنان قاب عكس‌های خاك خورده كنار تخت‌هایشان است.
آری ، اینجا همه چشم‌ها نمناك است حتی در روزی كه به نام آنان نامیده شده است.
سالمندان اگر چه در زیر نور ملایم آفتاب، با" ولیچرهایشان "آزادانه در میان باغچه‌های چمن كاری شده حركت و هوایی تازه را استشمام می‌كنند اما گل -های باغچه دلشان باران خورده و زندگی‌شان بدون داشتن كانون گرم خانواده به غم آلوده شده است.
آنان با وجود تمامی امكاناتی كه در آسایشگاه در اختیارشان قرار گرفته، پرستاران گوش به فرمانشان مانند پروانه به دورشان می‌چرخند و یك لحظه هم تنها نیستند، اما در خلوتشان از جدایی‌ها شكایت، و از اینكه در سرای نیمه خاموش سالمندان به فراموشی سپرده شده‌اند، رنج می‌برند.
سالمندان براین باورند كه فرزندانشان به دلیل گرفتاری‌های روزمره و دغدغه‌های زندگی ماشینی آنان را از یاد برده‌اند.
سالمندان می‌گویند، تا كی سكوت و تنهایی، تا كی چشم به در دوختن، تا كسی از راه برسد و دیداری تازه شود، در این چهار دیواری دلمان گرفت ما كه پای رفتن نداریم و در یك جا مانده‌ایم و در مرداب فرورفته‌ایم و هر لحظه تحلیل می‌رویم.

 
یكی از سالمندانی كه در محوطه آسایشگاه با تكیه بر عصایش در حال قدم زدن است می‌گوید: بعد ار فوت همسرم، چند روزی را در خانه دخترم گذارندم، اما بعد از مدتی احساس كردم كه مزاحمشان هستم.
وی كه ‪ ۷۰‬سال سن دارد و به سختی حركت می‌كند، ادامه داد: از لحاظ پذیرای و مراقبت با هیچگونه مشكل و كمبودی مواجه نیستم اما نیكوكاران در گذشته بیشتر به دیدن ما می‌آمدند اما درحال حاضر كمتر سر می‌زنند.
وی كه به سختی نفس می‌كشد و تسبیحی سفید را در دستان چروكیده‌اش دارد، می‌گوید: بوسیدن نوه و زندگی در كنار میوه‌های عمر آدمی بسیار لذت بخش است اما من از چشیدن طعم آرامبخش زندگی با فرزندانم محروم هستم.
وی كه دو سال است خانه سالمندان را به عنوان خانه‌ای ابدی برای زندگی انتخاب كرده است، گفت: در خانه سالمندان دوستان زیادی رابرای هم صحبت شدن پیدا كردم، اما درد و دل، فرزند و گریه و شادی نوه چیز دیگری است.
پدران خانه سالمندان ، خود حكایتی ناگفته از فراز و نشیب‌های روزگار هستند و در ناگفته‌هایشان چشم انتظاری،آرزوی دیدن دوباره فرزندان را می‌توان احساس كرد و از سكوتی كه در نگاه‌هایشان جاری است و خاموشی كه در چهره‌هایشان موج می‌زند و قطرات اشكی كه در چشمهایشان حلقه زده، غربت را می‌توان لمس كرد.
پدرانی كه زنده هستند، نفس می‌كشند و خواسته و یا ناخواسته ناچار هستند تا چهار فصل سبز زندگی را دور از كانون صمییمی خانوادگی سپری كنند.
پیرمردی كه چین و چروك‌های صورتش را نمی‌توانی با انگشتان دست بشماری می‌گوید: پدر انسانی است كه قشنگی‌های زندگی‌اش را بافرزندانش تقسیم و غم‌هایش را از آنان پنهان می‌كند.
وی كه به درستی نمی‌داند چند سال دارد، گفت: اما در شرایط فعلی، من باید بغضی مملو از غم ندیدن فرزندم گلویم را بفشارد.
وی ادامه می‌دهد، در روز سالمند، دوست دارم وقتی تلفن به صدا درمی‌آید، پسرم پشت خط باشد اما دریغ كه این آرزو برای من دست نیافتنی است.
پیرمرد سالخورده دیگری اما با پشتی خمیده، می‌گوید: فرزندان ما روزهایی را كه دست در دست پدر راه رفتن را تمرین می‌كردند، را از یاد برده‌اند.
وی گفت: آنان زمانی را كه پدر عاشقانه به گله و شكایت‌هایشان گوش می‌داد و مانند تكیه گاهی استوار بود و حمایت می‌كرد را فراموش كردند.
او بیان كرد: اما در زمانی كه ما به آنان برای در و دل نیاز داریم و حیات را در آغوششان جستجو می‌كنیم، خبری از حضورشان نیست.
مدیر عامل آسایشگاه سالمندان  گفت:
بیش از ۷۰درصد هزینه های مارا  نیكوكاران و خیرین با   كمك‌های معنوی و مادی خود درآسایشگاه تامین می‌كنند.
"زارعی" افزود: سالمندان دوست دارند تا هر روز اطرافشان شلوغ باشد و كسی به دیدنشان بیاید.
وی با اشاره راه‌اندازی جشن تولدها درآسایشگاه، اظهاركرد:
نیكوكاران وخصوصا دانش آموزان دختر با حضور گرمشان وخرید کادو وکیک تولد  شادابی ونشاط  را به این عزیزان هدیه داده ومحوطه اسایشگاه را مملو از شادی می کردند 

وی گفت یك صدو۳۰‬تخت فعال در آسایشگاه سالمندان اراک (ابراهیم آباد) دایر است وبا ‪ ۲۲نفر پرسنل به طور شبانه‌روزی در خدمت سالمندان هستند.